‌‌انتظار و بی‌خبری. ویروس کرونا خاکسپاری‌ها را عقب انداخته و سردخانه‌های جنوب‌شرقی نیجریه جای سوزن انداختن ندارند. سراغ بهترین سردخانهٔ ایالت آنامبرا هم که رفته باشی فرقی نمی‌کند. باید زودبه‌زود سر بزنی و چیزی کف دست متصدی‌ها بگذاری. داستان‌های وحشتناکی هم سر زبان‌هاست؛ خیلی از کسانی که عزیزشان را از سردخانه تحویل گرفته‌اند اول نشناخته‌اندش. اوکِیْ هر هفته به سردخانه سر می‌زند تا مشکلی پیش نیاید، اما هربار با دل ریش برمی‌گردد. این‌طوری انگاری نه یک بار، که هر هفته شاهد استحالهٔ پدر است، وضعیتی هولناک و تحمل‌ناپذیر. خودم را آمادهٔ شنیدن می‌کنم. شاید هم نمی‌خواهم بشنوم. اول، پیشنهاد من: "چطور است دیگر نروی؟ یک کس دیگری را بفرستیم که فامیل درجه‌یک نباشد…" و بعد، پاسخ اوکِی: "تا روزی که ممکن بشود به آرامشِ خاک بسپاریمش، هر هفته می‌روم. پدر هم بود همین‌کار را برایمان می‌کرد."