چگونه می توان در حرفه روان درمانی رشد کرد و این کار پیچیده و دشوار را به حرفه ای فرحبخش بدل کرد ؟ آیا می توان از این کار بالقوه دردناک لذت هم برد ؟ آیا راهی برای ارتقا و گسترش مهارت ها و ظرفیت های حرفه ای درمانگران وجود دارد؟ کدام انگیزه ها برای ورود به این حرفه، از زمره انگیزه های مشکوک یا بعضا مرضی به شمار می روند؟