طباشیر (Tabasheer یا Banslochan) ماده‌ای معدنی-گیاهی است که از داخل ساقه‌ی یک نوع بامبو به دست می‌آید. زمانی که ساقه بامبو رشد می‌کند، رسوبات سیلیس، منیزیم، پتاسیم و مواد معدنی در گره‌های آن جمع می‌شود و پس از خشک شدن، به شکل قطعات سفید و شیشه‌ای درمی‌آید. طب سنتی طباشیر را با نام‌هایی مانند: شکر بامبو تباشیر هندی بانسلوچان (در هند) بانس موتی (در آیورودا) می‌شناسد. این ماده از نظر ساختار شیمیایی سرشار از سیلیکا (Silica) است؛ همان ترکیبی که در سلامت پوست، کلاژن‌سازی، استخوان‌سازی و بافت‌های مخاطی بدن نقش کلیدی دارد. طباشیر از آن دسته مواد نادری است که هم در منابع طب سنتی و هم در رویکرد علمی امروز مورد توجه قرار گرفته است؛ هرچند زاویهٔ نگاه این دو گاهی متفاوت است. از نگاه طب سنتی ایرانی، طباشیر ماده‌ای است: با طبع سرد و خشک جاذب رطوبات تحلیل‌برنده کیست‌ها و توده‌ها ضدالتهاب و خنک‌کننده حرارت بدن تقویت‌کننده معده و کبد و به‌ویژه مفید برای مشکلات زنان نظیر کیست تخمدان و نامنظمی قاعدگی. حکما معتقد بودند زمانی که در بدن «رطوبت غلیظ» جمع شود، ممکن است به شکل: کیست خلط غلیظ فیبروم یا توده‌های بدون‌ریشه ظاهر شود. طباشیر با خاصیت «خشک‌کنندگی و تحلیل‌برندگی» خود، به مرور این رطوبات را جذب کرده و باعث کاهش حجم کیست یا توده می‌شود.