ترکیبات اصلی گیاه: بارهنگ حاوی ترکیباتی چون پلی ساکاریدها، چربی ها، مشتقات کافئیک اسید، فلاونوئیدها و ترپنوئیدها می باشد. Ursolic acid و Oleanoic acid نیز از دیگر ترکیبات موثر این گیاه به شمار می روند. (۴)  موارد مصرف طبق مستندات قدیم ومطالعات جدید: رفع خارش و کهیر تحقیقات جدید درمورد خواص بارهنگ اثراتی مثل بهبود زخم، ضد التهاب، ضد درد، آنتی اکسیدان و آنتی بیوتیکی خفیف برای آن نشان داده اند که ناشی از ترکیبات فعال آن می باشد (۴). بر اساس مستندات قدیم در کتاب مخزن الادویه عقیلی خراسانی، بارهنگ دارای طبیعت سرد و خشک بوده و مقوی کبد حار و طحال و کلیه و مفتح سدد آنها می باشد همچنین در رفع قروح امعا و حابس خونریزی آن و رفع فساد هضم موثر است (۱ تا ۳). بارهنگ علاوه بر موارد مصرف متعددی که در طب سنتی ایران دارد، براساس یک مطالعه بالینی اخیر در درمان کهیر حاد و رفع خارش آن موثر است. مکانیسم اثر: طی مطالعات متعدد، اثرات ضد کهیر و خارش بارهنگ مربوط به دخالت فیتوکمیکال های آن در مسیرهای التهابی و هیستامینرژیک است. به طور مثال مهار COX-2 از مکانیسم های احتمالی است. علاوه بر آن، اورسولیک اسید، اولئانولیک اسید و آلفا-لینولنیک اسید بر مسیرهای تولید پروستاگلندین ها که با COX-2 کاتالیز می شود اثر مهاری دارند. ترکیبات فلاونوئیدی موجود در بارهنگ مهاجرت لوکوسیت ها و دگرانولاسیون mast cell ها را مهار می کند. ...