اشتهاآور و محرک باء و تقویت کننده اعتدال بدن است. باز کننده گرفتگی های مجاری و پادزهر قوی سموم ومقوی فعل و انفعالات داروها و تراکیب مختلف است،زیاد کننده اسپرم آقایان. امراض سرد را عموماً و ناراحتی های امراض سرد دماغی و قلبی را خصوصاً معالج است. خوشبو کننده دهان و با خاصیت خود دافع امراض گرم قلب و دماغ بوده و حرارت غریزی را بالا برده و برای سالخوردگان لازم و موثر است در امراض شبیه فلج و لقوه و رعشه و کزاز و سستی عضلانی و سردردهای سرد و شقیقه و جنون و آبریزش های مزمن و دردهای گوش وحل کنندگی بادهای مفاصل و امراض بینی و سینه و سرفه مزمن و آسم و زخم شش و ضعف قلب و خفقان و غش و ضعف معده و کبد و استسقاء و یرقان مفید و دردهای معده و طحال و کلیه مثانه را رفع می نماید نفخ معدی و امعاء و دردهای مفاصل و اعصاب را به صورت های شربت و یا انفیه و یا روغن مالی و یا به صورت بخور برطرف می کند. مداومت در مصرف آن با ماءالعسل برای تقویت مجدد جسم،خوردن آن سه روز پی در پی به میزان یک درم(5/3گرم) دردهای فم المعده مزمن را به کلی معالج است. در رفع وبا و سمموم بخور آن مصلح هوای وبائی و فراری دادن حشرات می شود و استشمام آن قوی الاثر است. از مضار آن غلیان خون و رقت آن را باید نام برد. در گرم مزاجان مصلح آن کافور و میوه های سرد و تر است