در این کتاب درّاج پرتو تازه ای بروی خواستگاه ماهیت انقلاب 57 ایران می اندازد و پیدایش تحولات در جنبش ها و مخالفت های مردمی در تاریخ ایران را مورد بررسی قرار میدهد . برای روشن کردن وقایع , از فرهنگ مذهبی پیش از اسلام و میراث قهرمانان مردمی اسلامی و جنبش های هزاره ای و همچنین تاریخ اخیر ایران بهره میگیرد . او به این نتیجه میرسد که تفوق علما در سال 57 نه غیرعادی و نه حادثه تاریخی بود ; بلکه علما به عنوان متولی ارزش های سنتی و مروّجین فرهنگ عامه , همراه با تاریخ کنشگری سیاسی صدساله , بخش جدایی ناپذیر و موثق مردم باوری ایرانی هستند , و به قدرت رسیدن آن ها بر اساس امتیاز ولایت مدارانه بود. تحقیقات درّاج در مورد ویژگی های اسلام , مبحث پوپولیسم و تحولات اجتماعی ایران از جمله دستاوردهای عمده در مباحث جاری در خصوص ماهیت انقلاب ایران بخصوص , و دینامیسم سیاسی و تحولات و تغییرات اجتماعی در خاورمیانه بطور کلی است .