سیاه تاغ (Haloxylon ammodendron) با نام انگلیسی Black Saxaul، درختچه ای مقاوم و بومی آسیای میانه از خانواده تاج خروس است. این گیاه نقش مهمی در جلوگیری از گسترش کویر و تثبیت شن های روان دارد و به خوبی با شرایط سخت بیابانی سازگار شده است. در ایران، سیاه تاغ یکی از سه گونه مهم از جنس تاغ محسوب می شود و در مناطق کویری و خشک یافت می شود. سیاه تاغ به دلیل مقاومت بالا به شوری و کم آبی، گیاهی ارزشمند برای احیای مناطق بیابانی است. از آن برای تهیه زغال، استفاده در صنعت نئوپان و همچنین به عنوان بادشکن طبیعی استفاده می شود. این گیاه زیستگاه مناسبی برای حیات وحش ایجاد می کند و منبع تغذیه محدودی برای دام ها به شمار می رود. مشخصات ظاهری گیاه سیاه تاغ سیاه تاغ معمولاً به شکل درختچه ای با ارتفاع 2 تا 8 متر دیده می شود، اما در شرایط مساعد می تواند تا 12 متر هم رشد کند. تنه این گیاه قهوه ای رنگ و قطر آن بین 4 تا 10 سانتی متر است، اما در مواردی ممکن است به 25 سانتی متر یا بیشتر هم برسد. چوب تاغ دارای بافتی اسفنجی و آبدار است که به گیاه در تحمل خشکی کمک می کند. شاخه های جوان سیاه تاغ به رنگ سبز و شاخه های مسن تر به رنگ قهوه ای، خاکستری یا سفید دیده می شوند. برگ های این گیاه کوچک، نوک تیز و فلس مانند هستند و به همین دلیل، گیاه ظاهری با تعداد زیادی برگچه دارد. گل های سیاه تاغ بسیار کوچک و به رنگ قهوه ای هستند و میوه های آن به شکل پولکی دیده می شوند.