در چند دهه اخیر، بسیاری از پژوهشگران ایرانی و غربی رویکرد همدلانه ای نسبت به شعر دوره صفوی مغولی اتخاذ کرده اند خوانندگان شعر مدرن قرن بیستم نیز خصلت هایی در شعر این دوره یافته اند، که به نظرشان آشنا می آید: نوآوری و اصالت ابهام و چند معنایی آگاهی از فرم شعر گره خوردگی عاطفه و خیال و در آمیختگی ایماژهای مادی با حالت های درونی، با وجود این اگرچه شناخت ما از شعر این دوره افزایش یافته ولی فقدان یک چارچوب مفهومی جامع همچنان مانع درک انتقادی آن است.