در روزگاری به سر می‌بریم که هنر در همه شاخه‌های خود در سراسر این کره خاکی، فراز و نشیب‌های تاریخی و تکنیکی بسیاری را طی کرده و آنچه امروز به نام تئوری موسیقی در دست است، حاصل طاقت آزمودگی‌های با شرافت و پشتکار اجداد موسیقی جهان است. فرانسیس بیکن معتقد بود که هر نسلی بر شانه‌های نسل‌های پیش از خود ایستاده است. فی‌الواقع آنچه در همه ابعاد موسیقی امروز؛ چه ایران و چه جهان، به عنوان گنجینه و راهگشا وجود دارد ماحصل سیاه مشق‌ها و دود چراغ خوردن‌های نسل های پیش از ماست. یکی از مشکلات همیشگی در موسیقی ایران مسئله مواجهه‌ی هنرجویان و دانشجویان با مقوله‌ای مهم به نام تئوری موسیقی بوده و هست. تئوری موسیقی، نوعی مهندسی اصوات است که به دلیل حکم ‌فرمایی قوانین محض و جریان نداشتن مایه‌های احساسی در آن، روی دیگری از موسیقی را نشان می‌دهد و در برخوردهای اولیه بسیار خشک و پیچیده می‌نماید. تئوری موسیقی جاده ابریشمی را می‌ماند که امکان هم آمیزی الحان شرق و غرب، آن هم به شیوه‌ای درست و اصولی تنها از آن راه میسر است. در روزگار کنونی، موسیقی در خانه‌های بیشتری انشعاب دارد و گویی تازه مردم متوجه چنین گنجینه‌ای در فرهنگشان شده‌اند و در طبقاب متوسط رو به بالای شهری، طلب کردن موسیقی شدت بیشتری یافته است و این جای خوشحالی دارد، اما این نکته نیز پوشیده نماند که در آثار پیشینیان پیچیدگی‌هایی وجود دارد که گاهی از حوصله نسل جدید خارج است. ...