حلتیت صمغ رزینی است که از گیاهی با نام های انگدان، انجدان، انغوزه هراتی، انگشت کنده، آزافتیدا، حلتیت، بوگنده، صمغ الانجدان گرفته میشود که ریشه ضخیم و گوشتی دارد. گیاه حنتیت در چند سال اولیه سن خود ساقه ی قابل رویت ندارد و برگ های آن روی زمین گسترده است که در مراتع به نام کماه و انگوزاکماه می شناسند. میوه این گیاه دارای دو تخم به رنگ قهوه ای تیره و سیاه، بیضی، کمی پهن و بسیار بد بو می باشد. از ریشه این گیاه یا قسمت پایین ساقه و یقه ی آن با تیغ زدن یا قطع در ناحیه یقه در اواخر فصل بهار شیره ی بسیار متعفنی در طول تابستان خارج می شود که در مجاورت هوا به تدریج سفت می شود که همان آنغوزه نام دارد. گیاه حلتیت در اراضی بایر و خشک و آهکی مناطق گرم آسیا می روید و بومی استپ های ایران و افغانستان است. در ایران در مناطق مختلف خراسان، بلوچستان، و نواحی مختلف جنوب، مانند کرمان، دشت مرغاب، آباده، نایین، می روید. آنغوزه طعم گس، تلخ و گزنده دارد و بوی آن شبیه به بوی سیر، متعفن و غیر قابل تحمل است. طبیعت آنغوزه بسیار گرم و نسبتا خشک است.