در نقد کتاب آمده است: «کتاب رمان هنگامی که نیچه گریست آمیزه‌ای است از واقعیت و خیال، جلوه ای از عشق، تقدیر و اراده در بین خردگرای سده نوزدهم و در آستانه زایش دانش روانکاوی. فریدریش نیچه بزرگترین فیلسوف اروپا، یوزف برویر از پایه گذاران روانکاوی، و دانشجوی پزشکی جوانی به نام زیگموند فروید، همه اجزایی هستند که در ساختار رمان در هم تنیده می‌شوند تا حماسه فراموش نشدنی رابطه خیالی میان بیماری خارق‌العاده و درمانگری استثنایی را بیافرینند. در ابتدای رمان، لوسالومه، این زن دست نیافتنی از برویر می‌خواهد تا با استفاده از روش آزمایشی (درمان با سخن گفتن) ، به یاری نیچه ناامید و در خطر خودکشی بشتابد. در این رمان جذاب ، دو مرد برجسته و اسرارآمیز تاریخ، تا ژرفای وسواس‌های خویش پیش می‌روند و در این راه، به نیروی رهایی‌بخش دوستی دست می‌یابند.»