داستایوفسکی در این کتاب قصه چهار شب از زندگی مردی خجول را به تصویر می‌کشد. مردی که تنها در خیالاتش سیر کرده و با همین خیال‌پردازی‌ها به داستان زندگی آدم‌های اطرافش فکر می‌کند، بدون آنکه حتی با این افراد ارتباطی داشته باشد. او فردی خیالباف با روحیاتی لطیف و شاعرانه است که سال‌هاست به تنهایی زندگی می‌کند اما در پی اتفاقی ناگهانی، زنی توجه‌اش را جلب کرده و او را به سمت خود می‌کشد. همین ملاقات سبب آشنایی آن دو می‌شود، دیداری که شاید یکی از جذاب‌ترین داستان‌های عاشقانه‌ی داستایوفسکی را رقم زده است. این رمان در حقیقت داستان دو عاشق است که هر کدام روایت خودشان را شرح می‌دهند. فئودور داستایوفسکی (Fyodor Mikhailovich Dostoyevsky) در این کتاب جزئی‌ترین زوایای تنهایی انسان‌ها را بسیار دقیق، شاعرانه و روانشناسانه به رشته‌ی تحریر درآورده است. اما او برای خلق شخصیت اصلی این اثر نیازی نداشت از روح و روان خویش فاصله‌ی چندانی بگیرد زیرا اگر به زندگی شخصی او بنگرید، خواهید فهمید که سرچشمه‌ی تک تک عناصری که در این کتاب می‌بینید، به خود فئودور بازمی‌گردد.