کتاب شامل چهار فصل می‌باشد. فصل اول و دوم کتاب به «بینش اساطیری» و «مبانی اساسی بینش اساطیری» پرداخته است. دکتر شایگان در ابتدای کتاب آورده است: ”علت اینکه ما بجای علم یا آگاهی کلمهٔ بینش را بکار می‌بریم، این است که در کلمهٔ بینش شاید نوعی دید و شناخت بی‌واسطه و حضوری مستتر باشد، زیرا شناخت اساطیری چنانکه بعد معلوم خواهد شد علمی است به غایت مرموز و حتی می‌توان گفت سحرآمیز. در فصل سوم با عنوان «مفهوم زمان در بینش اساطیری»، به موضوعاتی مانند زمان اساطیری، شکاف زمان، زمان در ادیان جهان، زمان در ایران قدیم و ... پرداخته شده و در نهایت در فصل چهارم با عنوان «مفهوم مکان در بینش اساطیری»، مفهوم مکان در چین، انطباق اعضای انسان و اجزای جهان، قوهٔ متخیله و فضای اساطیری، علم تأویل، ماندالا و جغرافیای اساطیری، یانترا، جمع اضداد، صورت ازلی فرهنگ ایرانی، انسان کامل و ... مورد بررسی قرار گرفته‌اند.