کتاب «الشتر» روایت یکی از مهم‌ترین و نادرترین تجربه‌های توسعه مشارکتی در ایران است؛ تجربه‌ای که در دهه پنجاه خورشیدی و در منطقه سلسله و الشتر شکل گرفت و تلاش می‌کرد توسعه را از دل مردم، توان محلی و دانش بومی آغاز کند. این طرح، پیش از آنکه متوقف شود، توانسته بود الگوی تازه‌ای از مدیریت محلی، عمران روستایی، آموزش، سلامت و مشارکت اجتماعی را در مقیاسی واقعی اجرا و ثبت کند. این کتاب با تکیه بر اسناد، گزارش‌های میدانی، روزنگارها، روایت‌های شفاهی و بررسی‌های تاریخی، داستان کامل طرح سلسله و الشتر را بازسازی می‌کند؛ از شکل‌گیری ایده‌ها و اجراهای اولیه تا موانع، چالش‌ها، دستاوردها و در نهایت توقف طرح. موضوعاتی مانند توسعه اجتماعی و اقتصادی، مدیریت محلی، ارزیابی پروژه‌ها، نقش مردم در تصمیم‌گیری، تحولات سیاسی و اداری، و نسبت توسعه با فرهنگ بومی در فصل‌های کتاب به‌دقت تحلیل شده‌اند. «الشتر» فقط یک بازخوانی تاریخی نیست؛ تلاش است برای فهم این پرسش که چرا برخی تجربه‌های توسعه در ایران می‌توانستند اثرگذار شوند اما نیمه‌کاره ماندند، و اینکه چگونه بازگشت به این تجربیات می‌تواند مسیر توسعه امروز ایران را روشن‌تر کند.