داستان «شنگول و منگول و حبه انگور» یکی از قصه‌های کهن و پرطرفدار ایرانی است که در آن سه بزغاله به نام‌های شنگول، منگول و حبه انگور زندگی می‌کنند. مادرشان که یک بز پیر و دلسوز است، همیشه قبل از رفتن به صحرا برای چریدن، به آن‌ها هشدار می‌دهد که در را به روی هیچ‌کس باز نکنند، به‌خصوص گرگ بدجنس که همیشه در کمین است. او به آن‌ها می‌گوید که صدای گرگ شبیه صدای خودش نیست و حبه انگور را به خاطر داشتن صدایی نازک‌تر، بیشتر تشویق می‌کند که هوشیار باشد. روزی گرگ که متوجه این هشدارها می‌شود، با حیله‌گری به خانه بزغاله‌ها می‌رود. ابتدا سعی می‌کند با تقلید صدای مادرشان، آن‌ها را فریب دهد، اما صدای کلفتش لو می‌رود. سپس نزد آهنگر می‌رود و صدایش را نازک می‌کند و دوباره امتحان می‌کند. این بار موفق می‌شود در را باز کند و بزغاله‌ها را غافلگیر کند. شنگول و منگول از ترس فرار کرده و در جایی پنهان می‌شوند، اما حبه انگور که به او بیشتر اعتماد به نفس داده شده بود، توسط گرگ خورده می‌شود. اما داستان به همین‌جا ختم نمی‌شود؛ مادر بزغاله‌ها پس از بازگشت و فهمیدن ماجرا، به همراه شکارچیان به دنبال گرگ می‌روند. آن‌ها گرگ را پیدا کرده، شکمش را پاره می‌کنند و حبه انگور را زنده بیرون می‌آورند. این داستان به کودکان اهمیت گوش دادن به حرف بزرگترها، هوشیاری در برابر خطرات و قدرت غلبه بر مشکلات از طریق همکاری را می‌آموزد.