هوا داشت روشن می شد.کابوس شبی مانند یخ با همه ی سیاهی و سنگینی اش،داشت سپری می گشت .چشم های علی گرم شده بود وبا آرامشی که یواش یواش در زیر پالتوی مندرس،همراه گرمای بدن اسکندر حاصل گشته بود،داشت خوابش را سنگین تر می کرد .صدای خرخری شنیدن ،چون همیشه نگران اسکندر بود ،زود چشماش را باز کرد .اسکندر داشت خرخرمی کرد که مقدمه ی حمله ی عصبی بود.دستپاچه شد واز جا پرید