کتاب سنگی بر گوری حاوی ناداستان است. این کتاب که شش فصل دارد، در سال 1342 به نگارش درآمد، اما تا سال 1360، درست 12 سال پس از مرگ نویسنده منتشر نشد. نثر کتاب نمونهٔ خوبی از سبک نگارش ویژهٔ جلاال آل احمد است؛ روان و با جملات کوتاه و بدون هیچ‌گونه پیچیدگی و فاقد آرایه‌های ادبی؛ همچنین ویژگی برجستهٔ کتاب را امانتداری و راستگویی نویسنده در بیان ماجراها و احساسات شخصی خودش دانسته‌اند. این داستان‌نویس و نویسندهٔ مشهور معاصر ایران، این ناداستان را بر پایهٔ زندگی حقیقی خودش و همسرش (سیمین دانشور) نوشته است. راوی نخست به بازگویی چگونگی زندگی خانوادگی‌اش می‌پردازد و سپس راه‌های گوناگونِ بچه‌دارشدن را برمی‌شمارد و از آزموده‌های خود و همسرش در بررسی برخی از این راه‌ها می‌گوید؛ از آزمودن شیوه‌های پزشکی تا پیروی و اجرای برخی باورهای خرافی قدیم یا حتی پذیرش سرپرستی کودکی یتیم. این زوج، این دو نویسندهٔ تاریخ معاصر ایران هیچ فرزندی نداشتند.