روان کننده ها هزاران سال است که مورد استفاده قرار میگیرند. صابون های کلسیم در محور ارابه های مربوط به سال 1400 قبل از میلاد شناسایی شده اند. در زمان اهرام سنگهای سنگی روی چوب روغن میریختند و آن را آغشته میکردند تا به خوبی بتواند حرکت کند. در دوره ی روم، روان کننده ها بر پاسه روغن زیتون و کلزا و همچنین چربی های حیوانی بنا شده بودند. رشد روغنکاری در انقلاب صنعتی با استفاده از ماشین آلات مبتنی بر فلز سرعت بیشتری کسب کرد. با تکیه بر روغنهای طبیعی، نیازهای اینگونه ماشین آلات در اوایل دهه 1900 به سمت مواد مستقر در نفت تغییر یافت. دستیابی به موفقیت با توسعه تقطیر خلاء نفت، همانطور که شرکت نفت وکیوم توضیح داده ، شده است. این فن آوری امکان تصفیه مواد بسیاری غیر فراورده، که در بسیاری از روان کننده ها رایج است فراهم می آورد. در سال 1999 حدود 37300000 تن روان کننده در سراسر جهان مصرف می شد. برنامه های کاربردی در مصرف روغن ها برای اتومیبل ها و ماشین آلات غالب هستند، اما سایر کاربردهای صنعتی، دریایی و فلز نیز مصرف کننده بزرگی از روان کننده ها محسوب می شوند. اگر چه روغن به تام و سایر روان کننده ها مبتنی بر گاز شناخته شده اند ( به عنوان مثال در یاطاقان fluid های مایع )، روان کنند های مایع بر بازار تسلط دارندو پس از آن روان کننده های جامد قرار دارند.