شرح فقراتی از دعای افتتاح بیانات حضرت علاّمه آیت الله حاج سیّد محمّدحسین حسینی طهرانی (1374-1305) درباره دعای افتتاح است. دعای افتتاح بسیار عالیه المضامین و از نوادر ادعیه ای است که روح و شوقِ انتظار درک ولایت را ظاهراً و باطناً در نفس انسان زنده می کند، و آدمی را برای ادراک حضور صاحب ولایت کبریٰ حضرت ولیّ عصر عجلّ الله تعالی فرجه الشریف و ارواحنا لتُراب مقدمه الفداء آماده و مهیّا می سازد. این کتاب در 10 مجلس تدوین یافته که برخی از عناوین آن عبارتند از: «معنای حمد و ثناء»، «لزوم وجود دو جنبه رحمت و غضب در زندگی فردی و اجتماعی»، «معنای جمال و جلال الهی»، «تبیین اجمالی قاعده اَلواحد»، «تبعیت از جهل یعنی بت پرستی»، «اذن تکوینی و تشریعی خداوند به بندگانش برای دعا نمودن»، «نعمت بزرگ اسلام در اجازه دادن به ارتباط با خدا در هر زمانی و مکانی»، «طریقه شناخت معبود و مقصود واقعی»، «اهمیت و لزوم تلاوت قرآن در نماز»، «معنای واحد بالصرافه به بیانی ساده»، «قدرت خویشتن داری عالی ترین قدرت است»، «نهایت درجه کمال ممکن الوجود، دعا و حمد است»، «تقدم مقام عبودیت بر ولایت»، «صفات انسان کامل و فقیه حقیقی»، «معنای قیام حضرت مهدی در عصر غیبت». در بخشی از کتاب می‌خوانیم: اللَهُمّ اذِنتَ لی فی دُعائِکَ و مَسالتِکَ؛ «تو به من اذن دادی که بیایم و از تو بخواهم!» اگر خدا اذن نداده بود چه می‌شد؟ انسان اجازه دعا نداشت؛ او بنده است و خدا مولا است، و این مولا به ا ...