چتد غزل از واعظ قزوینی چندغزل از واعظ قزوینی 1 الهی! نفرت از ما ده، به نوعی اهل دنیا را که ره ندهد کسی در دل، غبار کینه ی ما را عطا کن مشرب افتادگی، پیش دُرستانم تو کز همواری افکندی به پای کوه، صحرا را نگردیدیم نرم از آسیای گردش گردون به پای گردش چشمی بیفکن دانه ی ما را در آن دم ک آید از ذکر تو در شورش، عجب نبود زبان موج اگر افتد برون از کام، دریا را مگر در وسعت آباد خیالت سر کند، ورنه نگنجد شور مجنون تو در آغوش، صحرا را شود، شاید میفکر تو را مینا، دل واعظ به دست آتش شوقی بده این سنگ خارا را 2 دوستان! مژده که ماه رمضان می آید وقت آمرزش هر پیر و جوان می آید می توان کرد نثار قدمش جان عزیز که ز درگاه خداوند جهان می آید تا کند پاک ز آلایش عصیان، همه را موج رحمت ز کران تا به کران می آید می کند پشت جهانی سبک از بار گناه گرچه بر نفْس شکم خواره، گران می آید تا به شب، ابر کرم، فیض و عطا می بارد   تا سحر تیر دعاها به نشان می آید گل بچین، زین چمن فیض که ده روز دگر گلشن عمر تو را فصل خزان می آید عمل خویش، تو امروز نکو کن واعظ! که بدونیک تو فردا به میان می آید