(عروسی پشت خاکریز) حاصل تلاش دو رزمندۀ جنگ رفتۀ بی‌ادعاست که هنوز بار آسیب‌های جنگ و دردهای ناشی از آن را بر دوش دارند و صبورانه این دردهای زیبا را تحمل می‌کنند. یکی محمدعلی نوریان رزمنده‌ای با روایتگری فصیح و لهجۀ زیبای نجف‌آبادی‌ و دیگری رمضانعلی کاوسی جانباز آسیب نخاعی از ناحیه گردن و ویلچرنشین است که خاطرات همرزم خود را می‌شنود و با یک انگشت تایپ می‌کند. خاطره‌نویس، سوژه خود را به درستی انتخاب و همواره تلاش کرده از هرگونه مبالغه‌گویی، مباحث شعارگونه و اسطوره‌سازی بپرهیزد. راویِ کتاب، از عنفوان جوانی داوطلبانه در عملیات‌های متعددی شرکت کرده و گرمی و سردی جبهه را با پوست و خون خود حس کرده است. او با اینکه سال‌ها با مشقت طعم تلخ اسارت را در اردوگاه تکریت عراق چشیده است؛ اما ذهن فعالش خیلی از آن سال‌های پر از آتش و خون و سرشار از خاطره فاصله نگرفته است. نویسنده، همراه با بیان خاطرات سخت و دشوار، خاطرات طنز راوی و همسنگرانش را با قلمی شیوا و روان به تصویر کشیده است. این ظرافت در کتاب‌های هم عرض، کمتر دیده می‌شود. منبع: انتشارات شهید کاظمی