کتاب فرجام فرخنده در چهار محور اصلی، به آموزه‌ی خاتمیت می‌پردازد: خاتمیّت پیامبر اکرم (ص): به این معنا که پس از ایشان هیچ پیامبری مبعوث نخواهد شد؛ خاتمیّت قرآن: به این معنا که پس از آن وحی قطع شده و هیچ کتابی از آسمان نازل نخواهد شد؛ خاتمیّت اسلام: به این معنا که پس از آن هیچ دین جدیدی برای بشر تشریع نخواهد شد؛ تبیین خاتمیّت در پرتو بحث هدایت الاهی. هر کدام از این چهار محور اصلی -که در چهار فصل پیاپی پیش روی شما قرار دارد- مستقل امّا مکمّل یکدیگرند و از هفت منظر مورد بررسی قرار گرفته اند: از منظر قرآن؛ از منظر پیامبر اکرم(ص)؛ از منظر امیر مؤمنان(ع)؛ از منظر امامان(ع)؛ از منظر دانشمندان شیعه؛ از منظر دانشمندان سنی؛ از منظر منکران. تذکّرِ این نکته ضروری است که منبع اصلی اثبات اصالت خاتمیّت منطقاً همان چهار بخش نخست از این هفت بخش، یعنی قرآن و فرموده‌های پیامبر و اهل بیت ایشان(ع) است؛ زیرا پرسش اصلی این پژوهش است: آیا باور به خاتمیّت جزء آموزه‌های اسلام است یا نه؟ بدیهی است که پاسخ به این پرسش تنها در پرتو مراجعه به متون دست اوّل اسلامی (قرآن و سنّت) ممکن است. ...