نگاره سنتی شکار با پرندگان شکاری این نگارگری ارزشمند، صحنه‌ای باشکوه از تفریح درباری و هنر شکار با پرندگان شکاری را در دوران امپراتوری گورکانی هند به تصویر می‌کشد. در این اثر، شاهزادگان در سوارکاری بر اسب، همراه با بازهای شکاری خود، به دل طبیعت بکر می‌روند تا طعمه را از میان بوته‌زارها بیرون کشند. لحظه‌ای که کلاه باز از سر آن‌ها برداشته می‌شود، باز با سرعت و مهارت به تعقیب طعمه می‌پردازد و صحنه‌ای پویا و پرانرژی را رقم می‌زند. نقاشی بر روی کاغذ، که احتمالاً در سال‌های ۱۵۵۸ تا ۱۵۶۰ میلادی و در دوران سلطنت اکبر کبیر خلق شده است، نشان‌دهنده تلفیق هنر ایرانی و هندی است. گفته می‌شود این اثر توسط یکی از هنرمندان برجسته ایرانی، که پدر اکبر به هندوستان آورده بود، کشیده شده است. ظرافت فوق‌العاده در ترسیم چهره‌های کوچک و مدل‌سازی ملایم صخره‌های منظره‌ای خشک، در تضاد زیبایی با نقاشی‌های پرشور و پرجنب‌وجوش هنرمندان بومی هند قرار دارد و سبکی منحصربه‌فرد را به نمایش می‌گذارد. جزئیات دقیق در این نگارگری، داستان شکار را با زبانی گویا روایت می‌کند؛ به‌گونه‌ای که دستکش شکارچی بر زمین قرار گرفته و او در حال جدا کردن باز از اردک شکار شده است. ...