نگارگری شاهنامه این نگاره‌ی ارزشمند، برگه‌ای از شاهنامه‌ی مشهور فردوسی است که روایتگر داستان جَمشید، پادشاه اسطوره‌ای و باشکوه ایران باستان را به تصویر می‌کشد. در این صحنه، جَمشید بر تخت سلطنت نشسته و در حال آموزش هنرها و فنون گوناگون به بشریت است؛ رویدادی که با آغاز دوران او، کشاورزی، معماری، معدن‌کاری و طب به انسان‌ها آموخته شد. این تصویر نمادی از شکوه و تمدن ایرانی در دوران باستان و هوشمندی پادشاهی است که بنیان‌های پیشرفت را در دنیای کهن استوار کرد. در دورتادور تخت پادشاه، استادکاران و هنرمندان در حال انجام فعالیت‌های تخصصی خود هستند که نشان‌دهنده‌ی تنوع و غنای صنایع دستی آن دوران است. در این میان، آهنگری با شمشیر و کوره، تار و پود باف در حال کار بر روی تخت، و نیز دوخت‌دوزان و گلدوزان دیده می‌شوند که هر یک نمادی از مهارت و تخصص در حرفه‌ی خویش هستند. این جزئیات نه تنها داستان را زنده می‌کنند، بلکه اهمیت و جایگاه هنر و صنعت در فرهنگ ایرانی را نیز به خوبی به تصویر می‌کشند. این برگه‌ی خطی و نگاره‌ای که در سال ۸۸۵ هجری قمری (معادل ۱۴۸۰ میلادی) در شیراز خلق شده است، شاهکاری از هنر خوشنویسی و نگارگری ایرانی به شمار می‌رود. متن شعر فردوسی با خط نستعلیق، با دقتی فراوان توسط محمد باقل کاتب، بر روی کاغذ با رنگ‌های طبیعی و طلاآرا شده است. ...