یه جمع دو تا شش نفره جور کنین و دو دستی بچسبین به این بازی. برای شروع بازی یکی از بازیکن‌ها کارت‌های بازی و کارت‌های عینک رو بُر می‌زنه و به پشت می‌ذاره وسط زمین بازی! بقیه‌ی وسایل بازی هم باید در دسترس همه باشه، مثل چی؟ مثل تاس رنگی، ساعت شنی، عینک، لنزها، دفترچه و مداد! حالا اجازه بدین بازیکنی که سنش از همه کمتره بازی رو شروع کنه! کجا بازی کنیم خوبه؟ روی میز، روی فرش، سنگ، روفرشی، موکت و هر سطح صاف و ناصافی که دلت می‌خواد اپتیکال بازی می‌چسبه! یه وقتایی هم هست که باید با چشمایی که مشغول چیدن آلبالو گیلاسه بری سراغ نقاشی کشیدن، فکر می‌کنی کار راحتیه؟ درست مثل اینه که وقتی سرت گیج می‌ره شروع کنی به نقاشی کشیدن، تازه همون نقاشی رو باید بگیری جلوی بقیه تا حدس بزنن چی کشیدی! فکر می‌کنی کار راحتیه؟ فکر می‌کنی مثل آب خوردنه؟ پس بزن بریم زینگوبازی اپتیکال تا برات بگیم این بازی چه‌جوریاست! چه‌جوری اپتیکال بازی کنیم؟ روی هر کارت بازی سه تا کلمه با رنگ‌های مختلف سبز، زرد، قرمز نوشته شده! هر بازیکن هر وقت نوبتش می‌شه باید یکی از این کلمه‌ها رو نقاشی بکشه! حالا چه‌جوری؟ اولین بازیکنی که تاس میندازه، کارت رویی رو از دسته‌ی کارت‌ها برمی‌داره و بدون این‌که بقیه کارتش رو ببینن کلمه‌ی هم‌رنگ تاس رو به خاطر می‌سپاره و بعد کارت رو به پشت می‌ذاره جلوی خودش! ...