محصول کشور پاراگوئه و کاملا سورت شده می باشد. این گیاه بومی آمریکای مرکزی است. چیا از نظر تجاری بیشتر به علت دانه‌های آن کاشته می‌شود. دانه‌های چیا سرشار از اسیدهای چرب امگا ۳ است. دانه چیا حدود 25 الی 30 درصد روغن دارد. روغن دانه‌های چیا از حدود ۵۵ درصد امگا ۳، 18 درصد امگا ۶، حدود 6درصد امگا ۹ و حدود ۱۰ درصد چربی‌های اشباع شده تشکیل شده‌است. به ‌طور معمول، دانه‌های چیا به شکل بیضی کوچک و با قطر حدود یک میلی‌متر هستند. دانه‌های چیا در رنگ‌های گوناگون از جمله قهوه‌ای، خاکستری، سفید، سیاه و سفید، و لکه‌لکه رنگ نیز یافت می‌شوند. دانه‌های چیا آب‌دوست هستند و قادرند تا ۱۲ برابر وزن خود را آب جذب کنند. امروزه، گیاه چیا به صورت تجاری و نیز به صورت طبیعی در مکزیک، بولیوی، آرژانتین، اکوادور، نیکاراگوئه، گواتمالا ، استرالیا ، برزیل ، پرو و اخیرا در هند رشد کرده یا کاشته می‌شود. نمونه های مربوط به کشورهای آمریکای مرکزی و جنوبی میزان فیبر و امگا 3 بالایی داشته ولی نمونه های هندی موجود در بازار از طرف اتحادیه اروپا منع ورود شده چون خواص خاصی ندارد. دانه چیا سرشار از فیبر بوده و برای از بین بردن فروکتوز(قند میوه)در بدن کاربرد دارد. همچنبن به دلیل آبگیر بودن فضای زیادی را در معده اشغال می کند و به همین سبب موحب سیری می شود.