یک بینیو سنجاق سر سنتی کره ای برای تثبیت گیس های پشت سر بانوان بود. کاربرد اصلی آن سنجاق کردن گیسوان بانوان در محل مورد نظر بود اما این وسیله کاربردی تزئینی نیز داشت. این وسیله براساس جنس یا شکلش  اسامی و موارد استعمال مختلفی داشت. بینیو به دو دسته عمده تقسیم میشد: جام و چه. جام ها بدنه ای دراز داشتند و چه ها U شکل بودند. بینیوها غالبا توسط زنان مورد استفاده قرار می گرفتند اما آنها توسط مردان نیز برای بستن کاکلشان در موقعیت مورد نظر استفاده می شدند ما آن پس از سلسله چوسون (1392 بعد از میلاد – 1910 بعد از میلاد) به وسیله ای انحصاری برای زنان تبدیل شد. بعلاوه، داماد بایست به عنوان سمبلی از عشق بینیو را در زمان ازدواج به عروسش هدیه می داد. بر اساس سنت های شفاهی فرهنگ های باستانی، بینیو به عنوان واسطه ای بین عشاق در زمان ملاقاتشان نیز عمل می کرد. متاسفانه در خلال عهد شیلا (57 قبل از میلاد – 935 میلادی) فرمانی مبنی بر ممنوعیت استفاده از بینیو بر اساس سیستم رده بندی خونی که جامعه را بر اساس نزدیکی موروثی به سلطنت تفکیک می کرد صادر شد. ...