سوزن دوزی، یک هنر اصیل ایرانی است. هنر نقاشی با نخ و سوزن و پارچه. در بسیاری از طرح‌های سوزن دوزی کارگاه خانم شعبانی سنت گذشتگان با زندگی امروزی درهم آمیخته و تکنیک‌های اصیل و طرح های سنتی روی لباس های امروزی نقش بسته است. یا به شکلی دیگر، هر کسی از هر اقلیمی، می‌تواند از زیبایی‌های به کار رفته در طرح‌های دیگر اقلیم‌ها استفاده کند. نخ، سوزن و پارچه. همین سه قلم ساده نقطه مشترک تمام سوزن‌دوزی‌هاست. پارچه‌ای است و نقشی روی آن که به واسطه‌ی سوزن زده شده. حتی در بعضی طرح‌ها، به کارگاه یا همان چوب دایره‌ای شکل که پارچه را سفت می‌گیرد تا هنرمند روی آن سوزن بزند نیازی نیست. مثل دوخت بلوچ. اما هنرمند سوزن‌دوز فقط با همین سه قلم اثری خلق می‌کند که بسیاری وقت‌ها خودش مسحور آن می‌شود و نمی‌تواند از آن بگذرد. اسبابِ کار مشترک است ولی طرح‌هایی که زده می‌شود بی‌شمار. سوزن دوزی هر منطقه خاص خودش است. نقش دوزی کردستان، ارومیه، سوزن‌دوزی بختیاری، ممقان تبریز، تفرش، ترکمن، پته‌دوزی کرمان، دوخت بلوچ و ... حتی همان پته دوزی کرمان در شهرهای مختلفش فرق می‌کند. رفسنجان طرحی دارد و سیرجان طرحی دیگر. البته هیچ کدام از این طرح‌ها به سادگی ظاهر خود نیست. پشت هر سوزن دوزی یک تفسیر گسترده وجود دارد. و هر کدام از آنها مظهر یک باور است. مظهر تداوم زندگی، دوار بودن جهان،.. گویا هر کدام از طرح‌ها با اعتقادات سوزن‌دوز گره خورده است.