در این کتاب شاخص های مشترک و معیارهای تمایز و ارزیابی مکاتب مختلف عرفانی، طی چند مقاله بررسی می شود. در مقاله نخست نشان داده می شود که تمام مکاتب عرفانی، تجربه مشترکی از وحدت غایی دارند که تجربه گر یا سالک و یا عارف شهود می کند و نیز در این تجربه، خود را فانی و محو در آن حقیقت یگانه می یابد. بنابر این، سه مقوله تجربه وحدت، شهودی بودن و احساس یا ادراک فنا، شاخص های مشترک تجارب عرفانی اند و بدون این شخاص ها هیچ تجربه باطنی و معنوی به حریم عرفان وارد نمی شود، اگرچه بتوان آنها را تجارب اخلاقی یا انواع دیگری از تجربه دینی نامید.. . در مقاله های بعدی، این تجربه عرفانی در ادیان و سنت های معنوی کهن بررسی می شود. در این بررسی ها سنت های معنوی بومیان قاره آمریکا، تائوئیسم، بودیسم و هندوئیسم به ترتیب در چهار مقاله پژوهش می شود و در سه مقاله دیگر به مطالعه انتقادی عرفان یهودی، مسیحی و اسلامی می پردازد. در نهایت به طبقه بندی تجربه عرفانی در این مکاتب پرداخته و توازی هرمنوتیکی آنها اثبات می شوند، که تز اصلی این تحقیق است و نشان می دهد که می توان از مقایسه و درجه گذاری برتری و خلوص تجربه عرفانی در مکاتب گوناگون سخن به میان آورد.. . ...