نویسنده در کتاب ناکامان کاخ سعد آباد می کوشد كه به این پرسش، پاسخ گوید" : چرا علی‌رغم وجود فضای نسبتا باز سیاسی كه در فاصله سال‌های 1320 تا 1332 به وجود آمد، دمكراسی در ایران نهادینه نشد؟ ." پاسخ كوتاه وی چنین است" : عمر این دوره بسیار كوتاه و كم بوده است. به علاوه ساختارهای فرهنگی و اجتماعی و سیاسی جامعه ایران سنتی بوده و اجازه تحقق جامعه مدنی را نمی‌داده است." بنابراین موضوع اصلی تحقیق حاضر ، شناخت موانع رشد جامعه مدنی در دوران سلطنت محمدرضا پهلوی است كه با روش تحلیلی ـ تاریخی در چهار فصل سامان یافته است. در فصل اول به كلیات و مفاهیم و تعاریف جامعه مدنی از دیدگاه متفكرین پرداخته شده كه از آن جمله‌اند : هابز، روسو، لاك، فرگوسن، هگل، ماركس، گرامشی و هابرماس. مولف در فصل دوم به بررسی تاریخی زمینه‌های شكل گیری فرهنگ غیر جامعه مدنی (استبدادی یا مطلق گرایی) در ایران روی آورده عواملی چون مسئله كمبود آب، عشیره گرایی، گفتمان سیاسی پاتریمونیالیستی و تمركز قدرت در دست دولت را موانع اصلی بر شمرده است. در فصل سوم وضعیت عمومی ایران مقارن كودتای 28 مرداد 1332 بررسی شده است و در فصل چهارم موانع تحقق جامعه مدنی در ایران در عصر دیكتاتوری، با این موضوعات شناسایی و تحلیل گردیده است : سلطنت محمدرضا شاه، فرهنگ سیاسی، طبقات اجتماعی، مجلس، احزاب سیاسی، دیوان سالاری، ساواك و ارتش و استبداد. كتاب با نتیجه‌گیری از مباحث و كتاب نامه به پایان می‌رسد.