در چهار دهه‌ی جمهوری اسلامی، تجارب متعددی در حوزه تربیت رسمی و تربیت غیررسمی رخ داده است. تاریخ شفاهی ارکان تربیت، تجربه‌نگاری آن‌ها و نسبت‌سنجی میان جریان‌های تربیتی با نظریۀ تربیتی انقلاب اسلامی یکی از مهم‌ترین پژوهش‌هایی است که باید به صورت جامع صورت بگیرد. گرچه در این سال‌ها تاریخ شفاهی فعالیت‌های تربیتی در دهه شصت صورت گرفته است، اما این مواد خام به ادبیات دانشگاهی وارد نشده است تا مبنای تولید خروجی‌هایی علمی در حوزه تربیت اسلامی قرار بگیرند. تجربیات انباشته مربیان، به‌خصوص بعد از انقلاب اسلامی می‌تواند منبعی معرفتی برای تدوین نظریه تربیت انقلاب اسلامی قرار بگیرد. نویسند این کتاب با نگاه به تربیت غیررسمی، از جمله طرح تربیتی صالحین که توسط سازمان بسیج مستضعفین اجرا شده است، به این موضوع می‌پردازد که مستشاران، فرماندهان و رزمندگان جوان در میدان نبرد با تکفیری‌ها در سوریه، نشان می‌دهد که جریان تربیت غیررسمی، که عمدتاً در پایگاه‌های بسیج و هیئات حضور دارد، توانسته است نیرو‌های تراز انقلاب اسلامی را توانمند تربیت کند. رفتار و عملکرد این نوع نیرو‌ها در سوریه، سؤالی را در ذهن نگارنده ایجاد می‌کند که: «چرا الگوی تربیتی در تشکّل‌های مردمی، باعث تربیت نیروی انسانی در نبرد میدانی سوریه شده است؟ وی برای پاسخ به این پرسش، از میان شهدای مدافع حرم، مصطفی صدرزاده را برای مطالعه برمی‌گزیند. ...