برعكسِ آن هایی که خود را بد شناختند، انبیاء آمدند تا از ضایع شدن انسان جلوگیری كنند. یعنی: آنچــه صاحـب دل بداند حال تُو تو ز حـال خـود نــدانی ای عمـو جوهر صدقت خفی شد در دروغ همچو طعم روغنْ اندر طعم دوغ آن دروغـت ایــن تـن فانی بـوَد راستت آن جـــانِ ربّــانی بــود سال ها این دوغِ تـن پیـدا و فاش روغن جان انــدر او فانی و لاش تا فـرستـد حق رسولی، بنـده ای دوغ را در خمـره جنبــاننـده ای تا بجنبانـد به هنـجار و به فــن تا بدانم من؛ كه پنـهان بـود «مَن» یعنی از طریق ریاضت های شرعی و وارد شدن در دستورات منظمِ انبیاء، می توان به جوهر اصلیِ وجود خود دست یافت و فهمید نظر را منحصر در تن كردن، نظر بر سراب انداختن است و لذا ندا سر می دهد: مــرغ بــاغ ملكــوتم نِیَ ام از عالـم خاك چند روزی قفسی ساخته اند از بدنم ای خوش آن روزكه پروازكنم تا بَرِ دوست بـه هوای سرِ كویش پر و بالی بزنــم و آن وقت است كه به خوبی حس می كند: جان گشاده سوی بالا بال ها تن زده اندر زمین چنگال ها باید در بحث «انسان شناسی» یا «معرفت نفس» روشن شود كه آدمی، آفتاب پنهانی است بسیار گسترده تر از آن چه در بدن بگنجد، گرچه همه معتقدند فرشته گان پنهان اند ولی اگر انسان را درست بشناسند و به ابعاد وجودی او آگاهی یابند خواهند گفت آدم از فرشتگانْ پنهان تر است. ...