شهید شهریاری را قبل از شهادتش عده‌ای خیلی خوب می‌شناختند؛ آنها که می‌دانستند غنی‌سازی 20درصدی اورانیوم و بسیاری از پیشرفت‌های ایران در علوم هسته‌ای مدیون تلاش‌های اوست و اگر روزی بیاید که او نباشد، از سرعت این پیشرفت‌ها کاسته خواهد شد. این دسته طیف گسترده‌ای بودند: از نخست‌وزیر رژیم صهیونیستی و رؤسای موساد و سیا، تا موتورسوار مزدوری که بمب را به بدنۀ خودروی شهید شهریاری چسباند. اینها همان‌هایی بودند که گفتند ترور شهریاری اقدامی غیرجنگی بوده برای توقف پیشرفت ایران… اینها همان‌هایی بودند که پس از شنیدن خبر ترور شهریاری، نفس راحتی کشیدند. در میان آنهایی که شهریاری را می‌شناختند، دسته دومی هم بودند که وقتی خبر شهادت او را شنیدند، نفس در سینه‌هایشان حبس شد و در سینه ماند تا بغض‌شان بترکد و همراه با سیل اشک جاری شود. کتاب «شهید علم- دفتر اول»؛ روایت‌های دستۀ دوم است از زندگی دکتر شهریاری، برای دسته سومی که ایشان را با شهادتش شناختند و هنوز هم با شهادتش می‌شناسند. دانشمند شهید؛ دکتر مجید شهریاری، 8 آذر 1389 در تهران توسط رژیم صهیونیستی و با همکاری اطلاعاتی منافقین در یک عملیات تروریستی به شهادت رسید.