برای برداشت از قرآن، آنچه در وهلة نخست حائز اهمیت است تدبر در آیات و مفهومیابی مستقیم و بی‏واسطه از مضامی ن آن ‏هاست. پژوهش ‏گر قرآنی، ابتدا باید بکوشد تا فارغ از هرگونه اثرپذیری از نظریات مفسران عظام، بی ‏واسطه و مستقیم، از عبارات و اشارات قرآن کریم «استفاده» کند و توشه برگیرد؛ چنان‏که در دو ـ سه دهة اخیر بسیار بوده ‏اند کسانی که در پرتو روش تحقیق موضوعی و از طریق ارتباط مستقیم با متن قرآن و مفهومیابی از آن و دست‏ یابی به نکات برجسته و ناب از کلام الله، در ارتباط با موضوع مورد نظر، با قرآن کریم از نو أنس گرفته و تجدید عهد کرده ‏اند. اثر حاضر، چنین هدفی را دنبال می ‏کند.