موضوع دین و تکامل یکی از پرمناقشه‌ترین موضوعات در حوزه‌های فلسفه، دین و علم است. آفرینش‌باوران نظریهٔ تکامل را ناسازگار با دین می‌دانند و آن را رد می‌کنند. از دیگر سوی، ملحدان و بسیاری از سکولارها به گونه‌ای اغراق‌آمیز و متعصبانه از نظریهٔ تکامل به مثابهٔ نوعی ایدئولوژی دفاع کرده، آن را برای توجیه خداناباوری خود به کار می‌برند. حامیان این ایدئولوژی معمولاً میان واقعیت‌های علمی و لوازم ضمنیِ آن واقعیت‌ها، که بسیار محل بحث و مناقشه است، تمایز قائل نمی‌شوند. نویسندهٔ این کتاب می‌کوشد با تحلیل مفهوم «تصادف» طرز تفکر تازه‌ای دربارهٔ رابطه دین و تکامل به دست دهد. او ضمن پذیرشِ با قید و شرط نظریهٔ تکامل، به بررسی و نقد این مدعای تکامل‌گرایان می‌پردازد که فرایند تکامل حاوی عناصر فراوانی از تصادف و اتفاق است. او نشان می‌دهد که تکامل اولاً نه تصادفی عمل می‌کند و نه حاوی عنصری از تصادف است، ثانیاً رو به سوی غایات و هدف‌هایی دارد.