مقدمه نویسنده راستش خودم هم نمیدانم چه نوشته ام. نمیدانم در کدام دسته ادبی می شود دسته بندی اش کرد. نامه است و نامه را آدم برای عزیزانش می نویسد. من هم نامه نوشته ام برای یک اسم ، یکی که همه مان وقت هایی که خیلی مستاصل می شویم، می رویم سراغش، کسی که قسم راست مان است و هرکس به آن قسم مان بدهد، ردخور ندارد... مگر نه که باید مثل ابوتراب باشم حانیه؟ مگر نه که قرار است راه او را بروم؟ من اینجا وسط مَنهَتَن از کجا خاکی پیدا کنم که دور بینی بالای سرم نباشد و نگوید چه می کنی ؟ بِالفرض هم که پیدا کردم ... می ترسم حانیه ، می ترسم این خاک را بِکنَم و جمجمه ی رییس قبیله ای از سرخپوست ها یا کارگری از سیاهان اتیوپی را ببینم .... می ترسم نبش قبر کنم.... من دلم تنگ است حانیه و دلم می خواهد حرف هایم را مثل ابوتراب زیر خاک دفن کنم ولی اینجا وسط نیویورک ؟ می نویسم حانیه ..... می نویسم...