حقوق بین‌الملل، عبارت است از «مجموعه قواعد حقوقی حاکم و الزام‌آور بر روابط بین کشورها و دیگر اعضای جامعه بین‌الملل». اخلاق نیز مجموع قواعدی است که رعایت آن‌ها بر ای نیکوکاری و رسیدن به کمال لازم است. حقوق و اخلاق از جهات مختلف، از جمله هدف، ضمانت اجرا، پاداش و کیفر، منبع و قلمرو،‌ تفاوت دارند، اما این تمایز، مانع از ارتباط ژرف آن‌ها نمی‌شود. هر نظام حقوقی در کنار خود نظامی اخلاقی دارد که همگام با آن حرکت می‌کند. در ادبیات حقوقی از تعبیر «اخلاق حسنه» استفاده می‌شود و گاه آن را یکی از منابع نظم عمومی می‌شمارند. البته اخلاق حسنه چهره خاصی از نظم عمومی است؛ یعنی امکان دارد قراردادی که با نظم عمومی در تعارض است،‌ از نظر اخلاقی ناپسند به‌نظر نیاید. برخی از فیلسوفان حقوق با وجود ارتباط بین حقوق و اخلاق مخالفند. تومازیوس، کانت و مور از این دسته‌اند. هانس کلن نیز در نظریه «تصفیه علم حقوق» بر آن است که باید دانش حقوق را از عناصر غیرحقوقی پالایش کرد. اما پاره‌ای دیگر از حقوقدانان بر ارتباط نزدیک حقوق و اخلاق پای فشرده‌اند. ریپر سرآمد این گروه از اندیشمندان به‌شمار می‌آید. در هر حال، در حوزه عمل، اخلاق بر برخی از قواعد حقوق اثر می‌نهد. ...