امین بلند شد. بلافاصله دنبالش رفتم تا نگذارم حساب کند. اما او با اخم گفت: «کجا؟ دارم می‌رم دستشویی.» به طرف صندوق رفتم و پول شام را حساب کردم. بعد پیش دریا برگشتم. این همان لحظه‌ای بود که سال‌ها منتتظرش بودم. دریا کنار من نشسته بود و دو تکه از پیتزایش هم مانده بود. اگر همان‌جا جواب مثبت می‌گرفتم، می‌توانستیم برای شروع زندگی مشترک پیتزاها را با هم تقسیم کنیم. دلم می‌خواست همه‌ی حرف‌هایم را به او بگویم. اما رویم نمی‌شد. زندگی چند دقیقه به من مهلت داده بود تا آینده‌ام را بسازم. اگر حرفی از علاقه‌ام می‌زدم ممکن بود شاکی شود. اما اگر چیزی نمی‌گفتم تا آخر عمر خودم را سرزنش می‌کردم. دلم می‌خواست همان‌جا از روی صندلی بلند شوم، مثل فیلم‌ها جلویش زانو بزنم، و بگویم: «ای کسی که عمری در انتظار دیدنش بودم، ای عشق من، ای کسی که به زندگی من معنا بخشیدی، یک‌ قاچ از پیتزات هم به من مِبخشی؟»