گفتمان کربلا، منبع و مبنای اصلی برای شکلگیری نظام آیینی منسکی و نظام اساطیری فرهنگ شیعی است. این نظام مناسکی یکی از مهمترین عوامل بقای تشیع در طی تاریخ بوده است. مطالعه این نظام مناسکی از منظر علوم جدید و بالاخص انسانشناسی برای فهم فرهنگ شیعیان اهمیتی خاص دارد.در کتاب حاضر با رویکرد انسانشناسی به مناسک عزاداری و ابعاد مختلف آن پرداخته شده است. در بخش اول کتاب، تلاش شده براساس سنت نظری انسانشناسی در مطالعه نظام اساطیری یک فرهنگ (به عنوان هسته و منشور معنایی فرهنگ و جامعه)، برای فهم فرهنگ شیعی و نظام معنایی مرکزی آن چارچوبی تدوین شود. در بخشهای بعدی، تاریخ مناسک عزاداری در تشیع با رویکردی انسانشناختی بررسی شده و این که عزاداری از کی و در چه شرایطی شکل گرفته و متون مختلف مربوط به مناسک عزاداری هرکدام چه نقشی در شکلگیری نظام مناسکی عزاداری محرم و گفتمان کربلا داشتهاند، مورد بحث قرار گرفته است.