بسیاری از ما فکر می‌کنیم کمال‌گرایی صفت خیلی خوبی است و شخص کمال‌گرا انسان فرهخیته‌ای است؛ اما از آسیب‌هایی که کمال‌گرایی می‌تواند به روح و جسم ما بزند غافلیم. کمال‌گرایی همان چیزی است که باعث می‌شود یک کودک هنگام رنگ‌آمیزی خود را برای خارج نشدن از خطوطی که مشخص شده عذاب دهد، یا نوجوانی به دلیل این که نمی‌تواند در ورزش با درس همیشه بهترین نمره را بیاورد دچار افسردگی شود. کمالگرایی را والدین به کودکان می‌آموزند. والدینی که خود کمال‌گرا هستند. کمال‌گرایی در دنیایی که پر از نقص و ناکاملی است مانند تله‌ای شما را به کام خود می‌کشد و نمی‌گذارد به جلو گام بردارید. فکر برتر بودن و در حد کمال بودن، چنان ذهن را اسیر خود می‌کند که از ترس آن که نتوانید آنچه را در ذهن دارید در حد اعلی اجرا کنید، حتی قدمی هم در آن مسیر برنخواهید داشت. این طرز فکر، همان سدی است که استفان گایز در کتاب چگونه کمال‌گرا نباشیم از آن سخن می‌گوید. سدی که سال‌ها باعث شده بود خود استفان گایز هم در جهت خواسته‌هایش گامی برندارد.