محتوای کتاب حاضر به شرح زیر ارائه شده: مقدمه: زمینه نگارش این اثر، پیدایش گروهی نادان بی کار و ریاکار به نام صوفی در میان مسلمانان است که برده بت های نادانی خود شده اند و دیگران را به گمراهی می کشانند. مولف، احساس وظیفه می کند و می خواهد برای رضای خدا این بت ها را بشکند. او، تاکید می کند که هر علمی سودمند نیست و علم نافع در آخرت، فقط معرفت به خدا، صفات و افعال او، معاد و تکامل نفس است و این کمال علمی، تنها از راه جهاد اکبر و عبادت شرعی حاصل می شود. مقاله اول که سه فصل دارد، در صدد بیان این نکته است که برترین منزلت در نزد خدای حکیم، عبارت از معرفت به ذات، صفات و افعال اوست و عارف، همان عالِم ربانی است و در نتیجه، هر کس که داناتر باشد، تقرّب بیشتری دارد. فصل 1: کسی که قبل از کامل کردن شناخت خدا و بدون همراه ساختن آن با عبادات شرعی، اقدام به ریاضت می کند، خود گمراه است و سبب گمراهی دیگران نیز می شود. فصل 2: شطح، دو قسم است: یکی، ادعای عشق به خدا و وصال او و ترک عبادات و دعوی اتحاد که این گونه سخنان، زهر کُشنده است و دومی، سخنان قشنگ، ولی نادرست و بی فایده که گاه جزو طامات به شمار می روند و حرامند؛ در نتیجه، همه شطحیات صوفیان، باطل است و شنیدنش برای مسلمانان، زیان بار. فصل 3: هرگز سزاوار نیست که جاهلان به معالم الهی را صوفی، فقیه یا حکیم نامید. ...