آرزوی سفر در زمان بخشی از خیال ‌پردازی هر کدام از ماست. اینکه سفر به آینده باشد یا گذشته به نسبت هر کس متفاوت است. بعضی سودای سر درآوردن از آینده و زیستن با آیندگان را در سر می‌ پرورانند و بعضی رؤیای سیر و سلوک میان گذشتگان را دارند. ادبیات داستانی هم از دل همین خیالات سر بر می ‌آورد و اندیشیدن به زمان و مکان ‌هایی متفاوت است که داستان را می‌ آفریند. «امیرحسین قاضی» نویسنده خوش‌ آتیه و مستعد در کوششی چشمگیر در داستانی پرکشش و ملموس دنیایی آفریده که می ‌توانست تاریخ همین سرزمین باشد. قاضی در رمان «دیوار 1358» در ژانر علمی ‌تخیلی در دوره‌ ای از تاریخ ایران دست برده که هر روزش اتفاقی سرنوشت ‌ساز می‌ افتاده؛ تهران سال 1358. داستان با سفر جوانی از امروز به گذشته شکل می ‌گیرد. نویسنده شخصیت محوری داستانش را در موقعیتی قرار می ‌دهد که دست به تغییر تاریخ بزند. جوانی شبیه به جوان ‌های اطراف ما که در موقعیتی تاریخی از لاک روزمرگی بیرون می‌ آیند و در موقیعت‌ های سرنوشت ‌ساز گوهر نهفته‌ خود را بروز می‌ دهند و به قهرمان‌ های تاریخ ‌ساز تبدیل می ‌شوند. داستان دیوار در بحبوحه‌ روزهای پرتلاطم سال 1358 ایران می ‌گذرد. ...