در تمدن غربی انسان همواره از فهم نیروی راستین خدادادی خود بیبهره مانده و به مقاصد اصیل دل نمیبندد و فطرت و شریعت برای او کهنه شده و از این رو با پائین ترین و فرسوده ترین مرتبه وجود می خواهد عمر خود را به انتها برساند و لذا همواره گرفتار بحران بوده و هست و برای رفع این بحران از منبع لایزال غیب هیچ بهره ای نمی برد و به همین جهت باز بحران دیگری می آفریند و بیشتر از قبل از افق های قدسی دور می شود