باز شناسی منابع اصلی رجال شیعه سخنى با خواننده‏ نقد و ارزیابى حدیث، از دیرباز، مورد توجه حدیث‏پژوهان شیعه بوده است. اصول و معیارهاى به کار گرفته شده در نقد حدیث، به گونه‏اى طراحى شده‏اند که هم در حوزه سند و هم در حوزه متن حدیث، با اصول جداگانه، قابل اجرا باشند. در حوزه نقد سندى احادیث و تحقیق درباره صدور آنها، دانش رجال، نقش عمده و اساسى را بر عهده دارد. تحقیق در تاریخ و منابع و مبانى هر دانشى، از ارکان پژوهش در آن دانش شمرده مى‏شود. تحقیق در دانش رجال یا راوى‏شناسى نیز نیازمند شناخت دقیق منابع و اسنادِ شناسایى راویان است؛ چرا که راه دیگرى در شناخت هویت یک یک راویان و تعیین میزان اعتبار و قابل اعتماد بودن آنها وجود ندارد. مجموعه منابع رسمى رجال شیعه را مى‏توان به ترتیب تاریخى و اعتبارى به چهار دسته تقسیم کرد: ۱. اصول اوّلیه رجالى که غالباً منابع تألیف شده در قرن ۴ و ۵ هجرى هستند؛ ۲. اصول ثانویه رجالى، که در قرن هشتم هجرى تألیف شده‏اند؛ ۳. جوامع رجالى که پس از قرن دهم هجرى تا کنون تألیف شده‏اند؛ ۴. تک‏نگارى‏هاى موضوعى که در چند قرن اخیر، در جهت تحقیق قواعد رجالى و یا شرح حال برخى راویان بحث‏انگیز و یا دیگر موضوعات خاصّ رجالى (چون تمییز مشترکات) نگاشته شده‏اند. گروه رجال مرکز تحقیقات دار الحدیث، با هدف شناخت هر چه بیشتر و علمى‏ترِ این منابع، در اولین قدم، بازشناسى اصول اوّلیه رجالى (در قالب چهار کتاب اصلى رجال شیعه) ...