کیهان‌شناسی فیزیکی شاخه‌ای از اخترشناسی است و با مطالعه آغاز و تکامل کیهان سر و کار دارد، یعنی از مِهبانگ تا امروز و آینده. برخی شاخه‌های آن به قبل از مهبانگ هم می‌پردازند. اولین نظریه‌های کیهان‌شناسی فیزیکی در یونان باستان، به خصوص در آثار آریستارخوس، ارسطو و بطلمیوس مطرح شده است. پیشرفت مهم بعدی در قرن شانزدهم و با نظریات کپرنیک، کپلر و گالیله رخ داد و کیهان‌شناسی علمی مدرن در سال 1927 و با نسبیت عام انیشتین آغاز شد. غالب‌ترین نظریه در مورد آغاز کیهان قابل مشاهده، مهبانگ است؛ یک تکینگی که به سرعت منبسط می‌شود و انبساطش هنوز هم ادامه دارد، اما برای توضیح منشأ تکینگی مهبانگ نظریات گوناگون داریم. این نظریات در یک مسئله مهم با هم اختلاف دارند و می‌توان بر مبنای این اختلاف، آن‌ها را به دو دسته تقسیم کرد. اختلاف اساسی این دو دسته (زمان) است: آیا قبل از مهبانگ (زمان) وجود داشته است یا نه؟ یک دست از نظریات (زمان) را مقوله‌ای بنیادین و ازلی می‎دانند. بخشی از کتاب پاسخ‌های کوتاه به پرسش‌های اساسی علم بیش از پیش پاسخگوی پرسش‌هایی شده است که پیشتر در قلمرو دین بود. دین تلاشی قدیمی برای پاسخ دادن به پرسش‌هایی بود که می‌پرسیم: چرا اینجا هستیم، از کجا آمده‌ایم؟ مدت‌ها قبل، جواب تقریباً همیشه یکسان بود: خدایان همه چیز را درست کردند. ...