خداوند متعال از سر رحمت و محبّت، اسمای خود را اسباب تربیت و مراقبت و هدایت ما بندگان قرار داده است؛ اگرچه همه چیز عالم را نادیده می بیند و نانوشته میخواند؛ با این وجود سرّی بین خدا و بندگان است که با دعا و نیایش و خواندن اسمای الهی رمزگشایی می شود. خداوند متعال به رسول گرام یاش فرمود :«بندگانم از من سؤال نمودند بگو: به آنها نزدیکم و هرگاه مرا بخوانند اجابت می‌کنم.» (بقره، 186) خداوند متعال دعا را وسیله گفت‌وگو بین خود و بندگانش قرار داده و به وسیله دعا و خواستن آ گاهانه و عاشقانه، استعداد او را شکوفا می‌کند و بر رشد و تعالی روحی و اخلاقی او می‌افزاید و خرمن وجود او را شکوفا می‌سازد. هم‌چنین خداوند عزیز و مهربان به منظور ایجاد جاذبه در گفت‌وگو و نیایش بندگان، اسمای خود را عالی‌ترین جلوه خواندن و نیایش معرفی می‌نماید؛ چنان‌که فرمود: «پس او را با آن اسمای زیبا بخوانید.» (اعراف، 180 ( البته ذکر اسماء الله صرفاً نباید زبانی باشد بلکه مراد از ذکر، ادراک مسمّی و چشیدن لذّت آن است. علاوه بر اسمای حسنیٰ، خداوند متعال دارای اسماء عظمیٰ نیز هست که به دعای «جوشن کبیر» معروف است و به عنوان زره و جوشن برای رسول خدا(ص) از سوی حق تعالی هدیه شده است. محال است کسی این دعای شریف و عجیب را با توجه بخواند و دچار جوشش و هیجانات درونی نشود. ...