منزلت و مقام علی بن ابی‌طالب (ع) در اسلام و پيـشگاه رسـول خـدا بالاتر و برتر از آن است كه با مقياس خويـشاوندی سـنجيده شـود؛ زيـرا كمـالات، امتيـازات و مجاهـدات آن بزرگـوار، نـشانگر ايـن اسـت كـه همه‌ی آنها در جهت پيشبرد و اعتلای نام و آيين خداوند بوده اسـت. ازاين رو رسول خدا او را برگزيد و سفره‌ی علم و دانش خود را برای وی گـسترد. پيـامبر خـدا بعـد از هجـرت، از بـين خويـشان و صـحابه‌ی نزديک خود، فقط علی را برادر خويش خواند و تنها او را برای ابلاغ سوره‌ی «برائت» كه تمـامی تعهدات بـا مـشركين را نقـص می‌نمـود انتخاب كرد. معيارهای قــومی و قبيله‌ای در رويكرد خلفاء، برای جانـشينی پيامبر را می‌توان در آيينه استدلال‌های آنها در سقيفه مـشاهده كـرد. بدون شک «علی» با همين معيـار هـم از ديگـر افـراد خانـدان و دوسـتان پيامبر سزاوارتر بود. با وجود اين، این کتاب مدعی آن نيـست كـه تنهـا ايـن قاعده ملاک گزينش است، بلكه امتيـازات، توانـايی‌هـا و مواهـب الهـی بسياری در وجود مبارک آن حضرت بوده است كه ايشان را شايـسته‌ جانشينی پيامبر می‌كرد. این کتاب سعی دارد تمام ابعاد خلافت و جانشینی پیامبر را بررسی کند.