گناه موضوعی است که بیشتر مردم علاقه‌ای به گفتگو دربارهٔ آن ندارند. احساس می‌کنند صحبت دربارهٔ آن حالشان را خوب نمی‌کند... چرا رسول خدا(ص) و امیرالمؤمنین(ع) بهترین و شورانگیزترین احوال خود را به گفتگو با خدا در مورد همین موضوع اختصاص می‌دادند؟ مگر چه لذت و هیجانی در گفتگو دربارهٔ گناه و توبه وجود دارد که ما نه تنها آن را درک نمی‌کنیم، بلکه چون احساس می‌کنیم این گفتگو حال ما را بد می‌کند، از آن فرار می‌کنیم؟