تاریخ‌نگاری جامی این اثر نفیس، برگرفته از دیوان مشهور مولانا عبدالرحمن جامی، از برجسته‌ترین شاعران و عارفان ایران زمین است که در اواخر قرن نهم هجری می‌زیست. این نسخه خطی که در حدود سال ۱۴۸۰ میلادی در شهر شیراز نگاشته شده، گواهی بر شکوفایی هنر خوشنویسی و نگارگری در دوران تیموری است و آیات پرمهر و اندیشه‌های عمیق عرفانی شاعر بزرگ را در خود جای داده است. هنرمند این اثر با بهره‌گیری از مرکب سیاه، رنگ‌های آب‌رنگ مات و ورق‌های طلای خالص، فضایی سرشار از لطافت و وقار را بر روی کاغذ خلق کرده است. جلد چرمی این کتاب نه تنها از صفحات محافظت می‌کند، بلکه نمادی از جایگاه والا و احترامی است که در فرهنگ ایرانی-اسلامی برای متون ادبی و عرفانی قائل بوده‌اند. ترکیب‌بندی دقیق و رنگ‌آمیزی ظریف نشان‌دهنده مهارت بالای استادکاران آن زمان در تلفیق کلام و تصویر است. این نسخه خطی که با هدیه‌ای ارزشمند به مجموعه‌ای از آثار فاخر افزوده شده، میراثی گران‌بها از دوران طلایی هنر ایران است که امروزه نیز به عنوان نمادی از غنای فرهنگی و معنوی کشورمان شناخته می‌شود. ...