یک دانشجوی پزشکی به نام ایمی برنر دورۀ کارورزی خود را در بیمارستانی می‌گذراند. ایمی، از زمان ورود به این بیمارستان، به دلایلی شخصی که ما در آغاز داستان از آنها اطلاعی نداریم، از بخش دی که بیماران مبتلا به اختلال‌های روانی شدید در آن بستری هستند، دوری کرده است. اما زمانی که شیفت شبانۀ بخش دی به او سپرده می‌شود، راهی جز این ندارد که 13 ساعت را در این بخش بیمارستان، پشت درهای بسته بگذراند. فقط خدا می‌داند که در این بخش چه اتفاق‌هایی درحال وقوع است. هرچه داستان بیشتر پیش می‌رود، آدم بیشتر به همه‌چیز و همه‌کس مشکوک می‌شود. نکند ایمی توهم می‌زند؟ نکند واقعاً گذشته‌اش روی زندگی‌اش سایه انداخته باشد؟